პატარა უფლისწულის წაკითხვის შემდეგ

                                               შვილს გიორგის

ქუჩაში,ქალაქში,
მტვერსა და ტალახში
დავბრუნდი...
არ ვიცი საიდან მოვედი..
სად გაუჩინარდა ის ასტეროიდი,
აქ ვინ მომიყვანა?!
-ანდა ეს ქვეყანა
რასა ჰგავს მითხარით,
ეგება ამიხსნათ!!!
ამდენი ცოდვილი
ვინ უნდა დაიხსნას?!

-ხელები ჩასჭიდეთ კაცებო ერთმანეთს!
პატარა პრინცივით თავზე არ დამესხას...
ის გველი, ღმერთმანი, კიდევ თუ დამგესლავს:
ცას თვალზე ვარსკვლავი ცრემლივით მოსწყდება...
დაცარიელდება სამყარო სრულად...
რადგანაც სიცოცხლე -
ნათლის ჩქერალებით დაღვრილ ვარსკვლავებად მოსული სულია.

რომ მოვშინაურდე
და გველის ნაკბენი
დიდი ხნის ნატკენი
გულივით მომირჩეს-
მოდით ჩემს სახსოვრად
დახატეთ ბატკანი!!!
ჩაკეტეთ ყუთში და
სანთლები აანთეთ!!!
უდაბნოს ქვიშაში პაწაწა მარცვალი გაბრწყინდა!
შეხედე, მზესავით ანათებს!!!

-რას ჩასჩერებიხართ ამდენ ხანს ქაღალდებს
-დახატეთ კაცებო!!! ბატკანი დახატეთ!!!
რომ მარადიული წამივით დახანდეს სინათლე!!!
სულში რომ არ შემოგვაღამდეს...
ანგელოზის პირით უფალი ღაღადებს!!!
დახატეთ კაცებო, ბატკანი დახატეთ!!!

დაიქცა ქვეყანა...
-კაცებო რას შვებით!!!
ჩვენ მაინც დაგვინდეთ უმწეო ბავშვები...
-შეჩერდით-ხომ ხედავთ ცეცხლს ეთამაშებით,
-რას შვებით კაცებო
-კაცებო რას შვებით!!!
მომიშინაურდით!!!
დახატეთ ბატკანი!!!
კაცებო!!!
ხატებთან სანთლები აანთეთ!!!
უდაბნოს ქვიშაში პაწაწა მარცვალი გაბრწყინდა!!!
შეხედე, მზესავით ანათებს!!!