First print Love poem II, 2

Johnson poem 644 | Franklin poem 713

You left me, sweet, two legacies, —
A legacy of love
A Heavenly Father would content,
Had He the offer of;

You left me boundaries of pain
Capacious as the sea,
Between eternity and time,
Your consciousness and me.

*****

Legaty twe, słodkie, mam dwa;
Dar miłości jednym —
Ojciec jakiś w Niebie by rad,
Jak by Mu przeznaczyć;

A staranie, o granicach
Jak morze szerokich,
Stronami są wieczność i czas,
Ja, i twa świadomość.

TRANSLATOR'S NOTE

The Bequest clearly indicates the Antiquity. The indefinite article directs to a pre-Christian time, when the notion of one heavenly father figure did not have prevalence:
“A Heavenly Father would content,
Had He the offer of…”

We can comprehend the word “legacy” as lore remaining from the past, says MERRIAM-WEBSTER. Verse writing had its early shape also in ancient pieces about love.

“Verse-writers studied it carefully and used it cleverly, but never could make up for the want of free movement of hand by any laborious minuteness of tessellation”, wrote John William Mackail about the poetic pattern by MELEAGER OF GADARA. The resource of 1890 adds, “After Justinian, the art practically died out; (…) henceforth, for the five centuries that elapsed till the birth of Provençal and Italian poetry, love lay voiceless, as though entranced and entombed”.

The “tessellation” is a metaphor for ancient Greek poetic patterns. Project Gutenberg has more:

• SELECT EPIGRAMS FROM THE GREEK ANTHOLOGY

Vowel reduction is natural in English. There is an interesting thing about the meter of this poem, if to consider vowel reduction and thus vowel length in prosodic stress. Taken the ancient allowance to “sum up” vowel lengths in delineating the rhythm, we can present the stanzas of the Bequest as 8 by 5 vowel lengths.

To see this, let us recognize the central quality in which the speech sound [e] can result; the position is mid, between front and back, as well as low and high vowels. Let us give this mid the symbol з. Some phonetic scripts might ascribe it the SHWA.

Emily Dickinson’s handwriting had the special character ε we might compare GRAPHEMICALLY with the Greek EPSILON. We do not have to seek insight into the poet’s mind, to analyze written language. We can remain by our symbol з, deriving it from PHOENICIAN, a most widely used writing system in the ancient Mediterranean, propagated by merchants.

The boldface here is to highlight the prosodic stress. The superscript letter S is to mark vowels that would be the shortest, in proximity with prosodically prominent positions:
8    You    left    me,    sweet,    two    le_gз_cies, —
5    A    le_^Sgз_cy    ^Sзf    love
8    A   Hea_^Svзn_ly    Fa_^Sthзr    would    con_tent,
5    Had    He    ^Sthз    of_^Sfзr    of;  
8    You    left    me    baund_^Sdз_rēz    of    pain
5    ^SCз_pa_^Sciзs    as    the    sea,
8    Be_tween    e_tзr_nı_ty    and    time,
5    Your    con_^Ssciзs_^Snзss    and    me.

In the word “boundaries”, the diphthong does not make two complete vowels, but it can “add up” with the adjacent ^Sз. The word “capacious” has the [pei] result in [pey], that is, a NON-SYLLABIC VOCOID [y], as in the word year. In “eternity”, word stress is on the central quality з.

With this verse, Emily Dickinson would have proved she was capable of ancient patterns, yet her other poems show it was not her intention to adhere. Ancient or classicist patterns were indeed capable of acting as a kind of “corset” that took away part the appeal from language. An overall deliberation on Emily Dickinson’s patterning fits with the Third Series more.

Feel welcome to the free book over the Internet Archive: page 193 tells about a word taken much too neuro-physiologically, in Emily Dickinson's works. The word is pain, a common noun.

• EMILY DICKINSON'S FIRST SERIES: the poetry with a thematic stanza, notes on the poet's Greek and Latin inspiration, her classicist reflections, and a few more observations, also to explain why the first print deserves recognition.

NOTKA TŁUMACZKI

Legat jasno wskazuje na Starożytność. Angielski przedimek nieokreślony kieruje ku czasom przedchrześcijańskim, gdy postać jednego niebiańskiego ojca nie była powszechna:
„Ojciec jakiś w Niebie by rad,
Jak by Mu przeznaczyć...”

Możemy pojmować słówko „legacy” jako wiedzę pozostającą z przeszłości, podaje MERRIAM-WEBSTER. Pisanie wersów miało swój wczesny kształt także w antycznych utworach o miłości.

„Autorzy wersetów studiowali go dokładnie i używali zmyślnie, ale nie potrafili nadrobić za brak swobody ręki przy pracochłonnym detalu teselacji” napisał John William Mackail o poetyckim wzorcu MELEAGRA Z GADARY. Źródło z 1890 roku dodaje, „Po Justynianie sztuka ta praktycznie wymarła; (…) takowoż, przez pięć stuleci, które upłynęły do narodzin prowansalskiej czy włoskiej poezji, miłość odłożona była bez głosu, jakby w transie, czy grobowcu”.

„Teselacja” była metaforą dla starożytnej, greckiej miary poetyckiej. Projekt Gutenberg ma więcej:

• WYBRANE EPIGRAMATY Z ANTOLOGII GRECKIEJ

Redukcja samogłosek jest w angielskim naturalna. Metryka wiersza ma ciekawą rzecz, jeśli zważać na redukcję samogłosek i takoż ich długość pod akcentem prozodycznym. Przy antycznym zezwoleniu by „dodawać” długości samogłosek w zakreślaniu rytmu, możemy przedstawić zwrotki Legatu jako 8 na 5 samogłoskowych długości.

Ażeby to zobaczyć, rozpoznajmy jakość centralną, którą może skutkować dźwięk mowy [e]. Pozycja ta jest średnia względem przednich, tylnych, oraz niskich i wysokich samogłosek. Dajmy tej średniej symbol з. Niektóre skrypty fonetyczne mogą jej przypisać SZŁĘ.

Pismo Emilii Dickinson miało specjalny znaczek ε, który możemy porównać GRAFEMICZNIE z greckim EPSILON. Nie musimy szukać wglądu w umysł poetki, aby analizować język pisany. Możemy pozostać przy naszym symbolu з, derywując go z FENICKIEGO, najszerzej używanego pisma śródziemnomorskiego Antyku, propagowanego przez kupców.

Pogrubienie ma podkreślać akcent prozodyczny. Litera S w superskrypcie oznacza samogłoski najkrótsze (ang. shortest), w sąsiedztwie z pozycjami eksponowanymi prozodycznie:
8    You    left    me,    sweet,    two    le_gз_cies, —
5    A    le_^Sgз_cy    ^Sзf    love
8    A   Hea_^Svзn_ly    Fa_^Sthзr    would    con_tent,
5    Had    He    ^Sthз    of_^Sfзr    of;
  8    You    left    me    baund_^Sdз_rēz    of    pain
5    ^SCз_pa_^Sciзs    as    the    sea,
8    Be_tween    e_tзr_nı_ty    and    time,
5    Your    con_^Ssciзs_^Snзss    and    me.

W słówku „boundaries”, dyftong nie stanowi dwóch pełnych samogłosek, ale może się „dodać” z pobliską ^Sз. Słówko „capacious” realizuje [pei] jako [pey], czyli WOKOIDĘ NIESYLABICZNĄ [y], jak w słówku year. W „eternity”, akcent wyrazowy pada na jakość centralną з. Polski nie ma redukcji samogłosek, oddaję więc wiersz wzorcem 8×6.

Tym wierszem Emilia Dickinson udowadniałaby, że była zdolna do starożytnych wzorców, jednak jej inne wiersze pokazują, iż nie miała intencji się ich trzymać. Antyczne czy klasycystyczne wzorce rzeczywiście potrafiły być rodzajem „gorsetu” odbierającego językowi część jego ekspresyjności. Ogólne rozważanie nad wzornictwem Emilii Dickinson przynależy bardziej z Kolekcją trzecią.

Zapraszam też do Komentarza: jest w pracach Emilii Dickinson słówko brane o wiele zbyt neurofizjologicznie, a słówkiem tym jest pain, rzeczownik pospolity.

• SENS SŁOWA I LUDZKIE DOŚWIADCZENIE ŻYCIOWE