First print Time and Eternity poem XXVII, 27

Johnson poem 712 | Franklin poem 479

Because I could not stop for Death,

He kindly stopped for me;

The carriage held but just ourselves

And Immortality.

We slowly drove, he knew no haste,

And I had put away

My labor, and my leisure too,

For his civility.

We passed the school where children played,

Their lessons scarcely done;

We passed the fields of gazing grain,

We passed the setting sun.

We paused before a house that seemed

A swelling of the ground;

The roof was scarcely visible,

The cornice but a mound.

Since then 't is centuries; but each

Feels shorter than the day

I first surmised the horses' heads

Were toward eternity.

*****

A że się dla Śmierci zatrzymać nie mogłam,

Ona dla mnie postój zrobiła uprzejmie;

Wóz uniósł jedynie nas

I Nieśmiertelność.

Wolno jechałyśmy, pośpiechu nie znała,

A wszak odłożyłam ja, przed wyruszeniem

Prace, i wypoczynki wraz,

Za tę przyjemność.

Minęłyśmy szkółkę, gdzie dzieci swawola

Domowych swych zadań niewiele znająca;

Minęłyśmy baczne zboża,

I zachód słońca.

Przy domku stanęłyśmy, co się wydawał

Jak w ziemi powierzchni wezbranie nieduże;

Z lekka tylko dach wystawał,

A gzyms jak wzgórek.

Wieki już minęły, ale każde stulecie

Odczucie mi daje krótszego niż ów dzień;

Wpierw wtedy myślałam, końskie łby

Patrzą, gdzie wieczność.