First print Love poem V, 5
Johnson poem 275 | Franklin poem 332

Doubt me, my dim companion!
Why, God would be content
With but a fraction of the love
Poured thee without a stint.
The whole of me, forever,
What more the woman can, —
Say quick, that I may dower thee
With last delight I own!

It cannot be my spirit,
For that was thine before;
I ceded all of dust I knew, —
What opulence the more
Had I, a humble maiden,
Whose farthest of degree
Was that she might,
Some distant heaven,
Dwell timidly with thee!

*****

Blady mój towarzyszu, o mnie wątp!
Gdy i Bóg by uraczony
Umiłowania owego cząstką
Co tobie nie poskąpiono.
Tak ostatecznie i ogółem ja,
Cóż więcej kobieta może —
Powiem szybko, w sukcesji tobie dam
Co uprzednio, moją rozkosz!

Nie obdarowałam ciebie duchem,
Bowiem ten należał do cię;
Kurz mi znany scedowałam wszystek —
Jakież inne mogłam krocie
Mieć ja, panna niepozorna,
Co najwyższe jej umocowanie
To sposobność,
W raju pewnym oddalonym,
Z tobą skromnie zamieszkania!

TRANSLATOR'S NOTE

There might be hardly anything more prosaic than book dusting. I believe penning verse about the prose of life belongs with genius (let us take pen and paper and try). Here, the verses have the poetic person (for whom we might imagine Emily Dickinson herself) reading, when the time for housekeeping comes. Interrupting an interesting read requires some self-denial, hence the surrender.

Online, we can find interpretations to try holding the verses for the author’s affection towards a human being, or God (THE PROWLING BEE). Are they reliable? Let us begin with the notion of God. The poetic person would have to be very overweening, to presume intimacy with God.

Why, God would be content
With but a fraction of the love
Poured thee without a stint.

There is no proof Emily Dickinson harbored such a belief. Regarding human loving and God, there are the poetic pieces PROOF (Love, VIII) and RESURRECTION (Love, XV). Both poems tell about people loving each other and separated by death.

In the Proof, Christian salvation is the hope for the lovers to meet again. In the Resurrection, the poetic person envisions such a meeting in front of judging God.

All poetry by Emily Dickinson has God for a being different from human, also spiritually. Further, in all philosophy and religion, God is an entity of own will and affect, among attributes shared with humans. Nobody takes pleasing God for certain, also outside Christianity. Feel welcome to the Commentary: THE SUPERNATURAL, OR GOD.

Fortunately, the first verse in the Surrender has the clue: my dim companion. There is a dim capacity for wings and a fear too dim, in Emily Dickinson’s poetry; there are dim, long-expectant eyes and dim countries; there is dim sounding and a dim border star; dimity in convictions, dimities of blue, and dimming in thought, as well as traits dimmer than a lace — but there are no dim persons or people.

What can get dim with time? — Print. A companion can be a lexicon, handbook, or compendium.

The poetic person does not express certainty to please God. The person does not expect own name in a written resource to have a definition of God (content also can be a book interior). My suspect is WEBSTER 1828, DISPLAY PAGE 834, entry God.

As regards pleasing people, a gift of dust could be only incongruous, especially for love and courtship. There never have been such poor people. It is even strange, in the light, that a woman loving to read — loving language, generally — might make an UNCOUTH (Webster 1828) picture for human emotionality.

Feel welcome to my free text over the Internet Archive, on Emily Dickinson's first series of poetry.
First Series by Emily Dickinson

NOTKA TŁUMACZKI

Mało co byłoby bardziej prozaiczne niż odkurzanie książek. Wierzę, iż kreślenie wersów o prozie życia przynależy z geniuszem (weźmy pióro i papier, i spróbujmy). Wedle wersów tutaj, osoba poetycka (jako którą możemy sobie wyobrazić samą Emilię Dickinson) czytała, gdy nadszedł czas na odkurzanie. Przerwanie ciekawej lektury wymaga pewnego samozaparcia, stąd ustępstwo.

W sieci możemy znaleźć interpretacje uznające te wersy za afekt autorki dla człowieka, bądź Boga (THE PROWLING BEE). Czy są wiarygodne? Zacznijmy od pojęcia Boga. Osoba poetycka musiałaby być bardzo zarozumiała i zakładać z góry bliskość z Bogiem.

Gdy i Bóg by uraczony
Umiłowania owego cząstką
Co tobie nie poskąpiono.

Nie ma dowodów, iż Emilia Dickinson żywiła takie przekonanie. Względem ludzkiej miłości i Boga, są utwory poetyckie DOWÓD (Miłość, VIII) i ZMARTWYCHWSTANIE (Miłość XV). Obydwa wiersze mówią o kochających się osobach rozdzielonych przez śmierć.

W Dowodzie, chrześcijańskie zbawienie jest nadzieją owych osób, by się znów spotkać. W Zmartwychwstaniu, osoba poetycka obrazuje sobie takie spotkanie, przed sędziującym Bogiem.

Poezja Emilii Dickinson ogółem ma Boga za istotę inną od człowieka, także duchowo. Ponadto, w każdej filozofii bądź religii Bóg jest istnością o własnej woli i afekcie, pośród atrybutów z ludźmi dzielonymi. Także poza Chrześcijaństwem, nikt nie bierze sprawiania Bogu przyjemności za pewnik. Zapraszam do Komentarza: NADNATURALNOŚĆ, CZY BÓG.

Na szczęście, pierwszy wers Ustępstwa ma wskazówkę: my dim companion. Jest dim capacity for wings oraz fear too dim, w poezji Emilii Dickinson; są dim, long-expectant eyes oraz dim countries; jest dim sounding oraz dim border star; dimity in convictions, dimities of blue, oraz dimming in thought, a także traits dimmer than a lace — ale nie ma dim persons czy people, osób czy ludzi.

Co może ulec przymgleniu, z czasem? — Druk. A companion może być leksykonem, podręcznikiem, lub kompendium.

Osoba poetycka nie wyraża przeświadczenia iż zadowoliłaby Boga. Osoba ta nie spodziewa się swojego imienia w źródle pismem, które ma Boga definicję (content może też być treścią książki). Moim podejrzanym jest WEBSTER Z ROKU 1828, STRONA EKSPOZYCJI 834, hasło God.

Względem sprawiania przyjemności ludziom, dar z kurzu mógłby być tylko śmieszny. Nigdy nie było tak biednych ludzi. Jest nawet dziwnym, w świetle powyższego, że kobieta kochająca czytać — kochająca język, ogółem — mogłaby stanowić osobliwy (Webster 1828 UNCOUTH) obraz dla ludzkiej emocjonalności.