Red leaves (poem) by Eftichia kapardeli on AuthorsDen

Red leaves
by Eftichia kapardeli → (All Poetry by Eftichia kapardeli)
Monday, July 11, 2016 Rated "PG" by the Author.

Save

Follow Share on Facebook

The first star every night I light the temple of souls sit up in the long tern Trees bent irrigated with water immorta

ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΥΛΛΑ Σε ένα κομμάτι ουρανού σφράγισα τα χείλη το χώμα το βότσαλο ενθύμια κράτησα σε ένα μικρό κουτί * Χρυσάφι και φως σπέρνω φλόγες γεννιούνται σε σε κέρινα πουλιά ζωές κοιμισμένων Ηρώων την καρδιά τους στολίζουν με κόκκινα φύλλα * Με ένα κλαδάκι λεμονιάς ζαλισμένα αποκοιμήθηκαν το όνειρο δεν καρτερά της γέννησης των χρόνων των καιρών κορμιά μεγάλα δένδρα περίσσια ομορφιά * Ρίζες παντού κηλίδες Ήλιου ανάμεσα από τα λευκά δάχτυλα γλιστρούν τρυπώνουν όλο και πιο βαθιά λεύτερες και αδελφωμένες ξοδεύονται κρυφά * Το πρώτο αστέρι κάθε βράδυ ανάβω στον ναό των ψυχών ξαγρυπνώ στην μεγάλη στέρνα τα δένδρα που λύγισαν Ποτίζω με αθάνατο νερό Red leaves In a piece of heaven sealing lips soil, pebbles memorabilia kept in a small box * Gold and light sow born in flames wax bird lives Sleeping Child their hearts adorn with red leaves eyes hurt off * With a sprig of lemon dizzy fell asleep the dream is not waiting the birth of time bodies of the times large trees great beauty roots everywhere between sun spots the white fingers glide they burrow deeper freedom and brotherhood spent secretly *** The first star every night I light the temple of souls sit up in the long tern Trees bent irrigated with water immortal �

Reviewed by Ronald Hull

Reviewed on July 12, 2016

Once again I had trouble connecting the disparate, but beautiful words expressed. Still may be in translation. I understand the last line, but why, in the line above, the trees have to bend at all, except in the event of wind that is not mentioned.

Ron